અંશ

અધપીળી ડાળીની છેવાડું કૂંપળમાં,જોયો મેં ઈશ્વરનો અંશ
પથ્થરને ખોતરતાં ઝરણાની ખળખળમાં,જોયો મેં ઈશ્વરનો અંશ.

શ્રધ્ધાનાં કુમકુમ ‘ને વિશ્વાસુ ચોખા લઈ,નીકળેલો માણસનો સંઘ
શગ જેવા શ્વાસોમાં ઓગળતી પળ-પળમાં,જોયો મેં ઈશ્વરનો અંશ.

બાળક થી બાળકનો ઘટનાક્રમ જાળવતી,ઘટમાળે વીંટાતા મન
અદના થી અદકેરાં સગપણની સાંકળમાં,જોયો મેં ઈશ્વરનો અંશ.

રૂપાળી ઈચ્છાલઈ નમણાશે નિતરતાં હૈયે ઉભરાતો ઉમંગ
ઘેરાતી આંખોનાં ઘૂંટાતા કાજળમાં,જોયો મેં ઈશ્વરનો અંશ.

ડો.મહેશ રાવલ

નવેસર/૫૬
                   

શું કરું ?

રોજ સરવાળા કરી લઉં, શું કરું ?
સ્વપ્નના ખિસ્સા ભરી લઉં, શું કરું?

એકલો નીકળી પડું એકાંત લઈ
એમ, થોડું વિસ્તરી લઉં, શું કરું ?

આંખ મીંચું કે ઉઘાડું-કંઈ નથી
આંસુ છે, બસ ખોતરી લઉં શું કરું ?

લાગણી શેવાળ થઈગઈ, ટેરવે
ભેજ મનમાં સંઘરી લઉં, શું કરું ?

થઈગયો ભૂતકાળ, અંદર-બ્હારથી
ઓટ જેવું ઓસરી લઉં, શું કરું ?

જિંદગી, ગઈકાલ જેવી ક્યાં હતી ?
તોય એને આવરી લઉં, શું કરું ?

આ નહીં, તો આવતે ભવ છુટશું
એમ સમજીને મરી લઉં, શું કરું ?

ડો.મહેશ રાવલ

નવેસર/૫૫

કોરા જણાઈએ !

ક્યારેક, અનરાધારમાં કોરા જણાઈએ
આખા ઉઘાડા દ્વારમાં, કોરા જણાઈએ !

મળતાં જ રહીએ નિત્યક્રમને સાચવી, છતાં
થોડીક અમથી વારમાં, કોરા જણાઈએ !

મબલખ મળે ભીનાશ બારોબાર, શક્ય છે
પણ આપણાં વિસ્તારમાં, કોરા જણાઈએ !

રસ્તો કરી, જે આંગણેથી ઊંબરે ગયા
એ જાણતલ અણસારમાં, કોરા જણાઈએ !

તસ્વીર આપે યાદ મૂશળધાર, પ્રેમની
ખુદ, ફ્રેમના આકારમાં કોરા જણાઈએ !

વરસો પછી ય લાગણી હો બેસુમાર, પણ
સંબંધના સ્વીકારમાં, કોરા જણાઈએ !

એકાદ પળ એવું બને, દરિયો બનો-અને
બીજી પળે, વ્યવહારમાં કોરા જણાઈએ !

ડો.મહેશ રાવલ

નવેસર/૫૪

સુવર્ણાક્ષર

જે તફાવત રાખવા તત્પર હતાં
એ બધા ક્યાં એટલાં સધ્ધર હતાં !

વેંત છેટું મોત પણ દેખાય નહીં
આંખસામે કઈ વકલના થર હતાં !

એકમાંથી નીકળો,બીજે ફસો
જિંદગીમાં કેટલાં ચક્કર હતાં !

મેં ય પીધા ઘૂંટ કડવા આખરે
એજ,શું સંબંધના વળતર હતાં?

સૂર્ય જેવા સૂર્યને લાગે ગ્રહણ
તો મનુષ્યો,કઈ અસરથી પર હતાં !

માન્યતા ખોટી ઠરી છે,ઘર વિષે
ઈંટ,રેતી,પથ્થરોનાં થર હતાં !

કેમ અંકિત થઈ શકે ઈતિહાસમાં?
ક્યાં હવે એવા સુવર્ણાક્ષર હતાં !

ડો.મહેશ રાવલ

નવેસર/૫૩

આપણી વચ્ચે હશે ?

દરિયો ગણાતા કેટલાં રણ આપણી વચ્ચે હશે
હોવા છતાં હોતા નથી પણ આપણી વચ્ચે હશે ?

ચર્ચાય એવા પુખ્ત કિસ્સા આજ પણ અકબંધ છે
શું એજ કિસ્સા,એજ પ્રકરણ,આપણી વચ્ચે હશે ?

આખા મલકને ભીંજવી રહીજાય તરસ્યા છેવટે
જળ ઝંખતા નખશિખ શ્રાવણ,આપણી વચ્ચે હશે ?

વા વાય તો વંટોળમાં ગોત્યા જડે નહીં ક્યાંય,પણ
સૂરજ થવા નીકળેલ રજકણ,આપણી વચ્ચે હશે ?

પડઘા પડે એવા હવે કોઇ સાદ પણ કરતું નથી
સંદિગ્ધતાના મૂળકારણ,આપણી વચ્ચે હશે ?

આકાર કેવળ ક્યાં હતો પર્યાપ્ત,માણસ થઈજવા
સાબિત થયેલા એક-બે જણ,આપણી વચ્ચે હશે ?

રસ્તે જતાં સામા મળે,એ ક્યાં બધા અંગત હતા
ઓળખ ગણાતું કોઇ વળગણ,આપણી વચ્ચે હશે ?

ડો.મહેશ રાવલ

નવેસર/૫૨