રાત આખી!

રાત આખી,આગિયા ફરતા હતાં
સ્વપ્ન, જાણે આંખમાં તરતા હતાં !

ઘરપછીતે ધૂઘવે દરિયો, અને
આંગણે, કોરા પવન સરતા હતાં !

જ્યાંસુધી લીલી હતી ડાળી- હતી
આજ બસ, અવશેષ ફરફરતા હતાં !

એક બારી ઓળખીતી નીકળી
કેટલાં સંદર્ભ અવતરતા હતાં !

હેસિયત કોની હતી-રોકી શકે ?
બે’ક પીછાં, આભ ખોતરતા હતાં !

એ ખરૂં કે, મૂલ્ય સમજાયું હવે
તારલા તો ક્યારનાં ખરતા હતાં !

એ કહે છે જિંદગી, ‘ને હું ગઝલ
વાત, બન્ને વ્યાજબી કરતા હતાં !


ડૉ.મહેશ રાવલ

નવેસર/૨૬

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: